با عذرخواهی از خوانندگان و مخاطبان، پستهایی که رمزدار هستند، به منزله ی نوشته ی شخصی هستند که بخاطر صرفه جویی در فضای نگهداری دفتر خاطرات و آسان بودن نگهداری و دسترسی به مطالب، در وبلاگ مینویسم و برای مطالعه ی دیگران نیستند.

آرزوهايم دور درازند... تا آنجا كه براي ديدنشان بايد كمي پابلندي كنم.

چه لذتي دارد وقتي گهگاه از ديوار پرچين دلم به آرزوهايم سَرَك ميكشم و آن ها را ميبينم كه دوان دوان به من نزديك ميشوند...

یک روز ز بند عالم آزاد نیم

یک دم زدن از وجود خود شاد نیم

شاگردی روزگار کردم بسیار

در کار جهان هنوز استاد نیم

از ظلم حذر کن اگرت باید ملک

در سایهٔ معدلت بیاساید ملک

با کفر توان ملک نگه داشت ولی

با ظلم و ستمگری نمیپاید ملک

من هیچ وقت نفهمیدم عشق یعنی چی؟ نمی گم وجود نداره اما برای من قابل لمس و درک نیست و نمی تونم متوجه بشم کسی که عاشق دیگری میشه دقیقاً چه تحولی درونش اتفاق میفته و عشق در بنیان عواطفش چه نقشی داره و مع

دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گلهای تر دارد در این بازار عطاران مرو هر سو چو بیکاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد ترازو گر نداری پس، تو را زو رهزند هر کس ی